قلم سپید

انجمن خوشنویسان ایران را از سال ها قبل می شناسم؛ از آن روزی که با پدر بزرگوارم برای ثبت نام در دوره متوسط به چهار راه کالج - خيابان خارک رفتیم تا به امروز سال ها می گذرد و آداب خطاطی به عنوان یکی از بهترین تجربیات زندگی ام حاصل روزهای خوش تحصیل خوشنویسی زیر نظر اساتید انجمن است که باید بعدا مفصلا درباره اش بنویسم.

در آن سال ها این شعر میرعلی هروی را حفظ کردم:

پنج چيز است كه تا جمع نگردد با هم

هست خطاط شدن پيشِ خرد امر محال‏

دقتِ طبع و وقوفى ز خط و خوبى دست‏

"طاقت محنت" و اسباب كتابت به كمال‏

ور از اين پنج يكى راست قصورى حاصل‏

ندهد فايده گر سعى نمايى صد سال‏ ...

چند وقت پیش که برای کاری به دفتر مرکزی انجمن رفته بودم، شنیدم که انجمن خوشنویسان شعبه هایی در آمریکا و ژاپن دایر کرده، خیلی خوشحال شدم اما با کمال تعجب دیدم که فضای عمومی این مجموعه به عنوان تنها مرجع رسمی تعلیم خوشنویسی در ایران وضعیتی ناخوشایند دارد.

البته سال های قبل هم اوضاع دفتر مرکزی انجمن چندان تعریفی نداشت و شاید اگر نفس هنر مقدس خوشنویسی، خوشرویی بعضی از مسئولان و انفاس اساتید عزیز نبود، این مجموعه رونق امروزینش را نمی یافت ولی انصافا انتظاری که حداقل از ظواهر چنین مجموعه مهمی می رود به مراتب بیش از این است.

در تمام این سال ها هر جا که عبارت انجمن خوشنویسان ایران را دیده ام، عنوان وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی البته با فونتی کوچکتر زیر آن به چشم می خورده است؛ شاید این عنوان تنها یادگاری از سال 1329 و زمانی باشد که این مجموعه با همت بزرگانی چون زنده ياد سيد حسين ميرخانی و اساتید دیگری چون علی اکبر کاوه، ابراهيم بوذری و سيد حسن ميرخانی و با اهتمام دکتر مهدی بيانی محقق و همکاری "وزارت فرهنگ و هنر سابق" تاسيس و راه اندازی شده بود.

 به هر حال نمی دانم سر و سامان دادن به این مجموعه دوست داشتنی بر عهده چه نهادی است و چقدر خرج دارد اما می دانم که قطعا این وضعیت و تحمل این نوع از "طاقت محنت" در شان مجموعه ای که از سوی گردانندگان و دوستدارانش به عنوان "خانه عشق و دلدادگی" خوانده می شود، نیست!